Jen en de kunst van het solo-oponthoud

Typisch weer zo’n een-na-laatste dag, ja, ik wil er echt nog wat van maken, maar wàt, ik weet het niet, ik kan maar niet besluiten en ik ben natuurlijk obsceen lui en zodoende lig ik om 10:00 nog in bed. Die verrekte funiculer dan? Weinig zin in, in de hitte. En ik moet ook nog wat Turks geld opmaken want natuurlijk weer veel te veel gewisseld voor de laatste twee dagen. Nou ja, waar dat beter te doen dan bij een van die schandelijk overpriced beachclubs op een van de kleine strandjes van het schiereiland bij Fethiye (ik weet nog steeds niet of het een naam heeft, het is een klein schiereiland aan de noordkant van het grotere westelijke schiereiland). Dat geeft me ook de gelegenheid om nog even uit te stappen bij Kayaköy alleen dat doe ik natuurlijk weer niet want veels te heet. Het is in elk geval wel een supermooie tocht van een half uurtje door de bergen en een soort vallei, waar prachtige oude huizen staan verspreid tussen de oleanders en ik kan bijna wel huilen van hoe graag ik er hier een zou kopen, het uitzicht is zo mooi, het is relatief koel, en stil, en groen, en de zonsondergang gaat hier precies tussen de bergen door. Stukken van de weg zijn helemaal niet bestraat of geasfalteerd, een keer mis ik mijn afslag compleet omdat het een onooglijk onzichtbaar zijweggetje is, ik check wel twee keer of het klopt, maar het klopt.

Ik weet niet wat ik precies verwachtte, nou ja in elk geval niet deze drukte en misschien een iets kleiner, minder georganiseerd strandje ofzo, maar als gast van de Sea Me beachclub kan je in elk geval riant onder de bomen parkeren. Bij binnenkomst betaal je entree, je kan dan kiezen voor het vip-gedeelte met houten stoelen en parasols of het “gewóne” nog steeds overpricete gedeelte voor de paupers als ik, als ik het zo zie zijn ze allebei even druk, dus ik doe maar de gewone. Meteen als je onder de rieten ingangtunnel het strand oploopt word je opgewacht door een garson die verder de hele tijd zo’n beetje als een butler aan je blijft kleven. Koray heet hij, Goray, zegt hij dus ik versta het eerst niet. “Koray Avcı gibi mi?” “Yes, like the singer”, lacht hij. Ik bestel meteen een meloen-munt-aarbei sorbet, en krokante midye en een bruschetta. “I’m sorry, the system is a little slow”, zegt hij typend op zijn apparaatje. “No problem”, zeg ik, “Ben de çok yavaşım bugün” dus hij moet alweer lachen. Het is verder echt wel gezellig, mooie hout-met-rieten parasolletje, nette moderne grijze ligstoelen van staal met nylon met een steigerhouten tafeltje ertussen en een aardewerk prullenbakje. Er is zand, kan me niet voorstellen dat dat hier van nature ligt, dus knap gedaan. Er staat een heerlijke windje aan deze kant van het eiland. Wel weer allemaal ballenlijnen, waarachter een paar jachten die voor anker liggen (zou ik ook doen), maar het water is gewoonweg prachtig, eerst een strook turkoise, dan diep azuurblauw en weer kraak en kraakhelder. Ik neem meteen al een duik om lekker af te koelen. Ik heb wel een beetje spijt dat ik niet het VIP-gedeelte heb gekozen, waar me met een blik op mijn ‘tek başıma’ hoofd fijnzinnig bij werd verteld dat het adult only was, want inderdaad krijsende kinderen ohne Ende, en er komt harde muziek vanaf de jachten en de andere ‘publieke’ helft van het strand waar je ook waterfietsen en kanoos en seabobs kan huren (het is me nog steeds een raadsel waarom je hier nergens kleine zeilbootjes kan huren, lijkt me toch een gat in de markt). Tegen een uur of 18:30 hou ik het voor gezien. Gezien de ‘hesap’ mag ik voor straf vanavond niet meer uit eten, maar dat geeft niet want ik heb thuis nog vanalles dat op moet, bananen, doritos, brood, kaas en gin.

Thuis begin ik alvast met wat schoonmaak en inpakken, ik wil vanavond in elk geval koffer beneden klaarleggen met zo goed als alles erin. Ik pak er alvast wat reiskleren voor morgen uit en ik doe een wasje. Alles is hier werkelijk in een uurtje droog. Ik check alvast in, zorg dat ik weet waar m’n paspoort is, en probeer mijn paniekaanval te onderdrukken.

Om ongeveer twaalf uur ‘s nachts word ik wakker omdat mijn bed schudt. Ik wil het eerst niet geloven, ben ik wakker? Ja ik ben wakker. Is dit echt? Beweegt het of droom ik? Heel stil blijf ik liggen en tel de seconden. Het beweegt, het wiegt, alsof iemand er met een voet tegenaan duwt. Is dit een aardbeving? Bij die vraag schiet ik niet eens in paniek, alsof ik het alleen maar probeer vast te stellen. Ik ben ook helemaal niet van plan om mijn bed uit te komen, al lig ik me wel te bedenken wat de snelste weg naar buiten zou zijn, mocht het erger worden. Het balkon, of toch de trap? Dertig seconden tel ik, dan is het weg. Ik check de earthquake-app. Ik zie precies op dit moment een 2.2 aardbevinkje in de Egeïsche Zee bij Bodrum. Het is wel volkomen onwaarschijnlijk dat ik dat heb gevoeld, dat zullen ze in Bodrum niet eens hebben gevoeld, maar hoe toevallig is het dat het precies op hetzelfde moment gebeurt. Ik maak er een screenshot van. Niemand gaat me toch geloven maar whatever. Na dit bevreemdende evenement val ik weer net zo makkelijk in slaap, wat gek is want aardbevingen zijn hier mijn grootste angst.

‘s Ochtends (het huis staat nog overeind) weer verlammende besluiteloosheid. Nog meer dingetjes in koffer proppen, reistas voor morgen klaarleggen. En wat ga ik doen met deze dag. tot een uur of acht heb ik nog, tegen tienen wil ik ongeveer gaan rijden. Nee, ik vertik het om die funiculer in te stappen want toch hoogtevrees, en ik ben daar boven al geweest en het gaat vast weer allemaal veels te lang duren. Waar droom ik het meeste van als ik thuis ben? Snorkelen. Okee dan wordt het dus snorkelen. Ik besluit om daarvoor maar naar Kıdrak te gaan, dat heeft zand en een wat rotsachtigere kust en als het goed is nog minder mensen. Ik drink nog een kop koffie en eet een avocado toast op de boulevard, op het dak van Tiger, waar ik een fenomenaal uitzicht op het strand heb. Wat ben ik toch een mazzelkont, wat ben ik toch een pechvogel, wat ben ik toch op de verkeerde plek geboren, wat ben ik ineens verdrietig, niet doen, niet doen, niet sentimenteel worden nu. Maar ik heb vakantie, mag ik even sentimenteel zijn? Straks thuis moet ik weer met de kop schudden en sterk zijn en weer dealen met alle werkshit. Zolang ik nog hier ben en alleen, hoef ik me voor niemand normaal te houden en mag ik me aanstellen zoveel ik wil. Vandaag op de dag af is het exact 9 jaar geleden dat ik hier met mijn zus óók de laatste dag doorbracht. Toen wist ik nog niet wat dit land me allemaal aan zou doen, me zou gaan geven, toen wist ik nog niet dat ik 9 jaar later al zoveel van dit land zou zien en van zijn geschiedenis zou weten, en zelfs een beetje de taal zou spreken. Toen wist ik nog niet dat dit land mij als een dief in de nacht van mijn hart zou ontdoen, dat dat de toegangsprijs zou zijn, en dat het me zou verpesten met allerlei onhaalbare dromen over de toekomst waar ik dan de rest van het jaar mee opgezadeld zit.

Kıdrak is inderdaad heet, heel heet. Zó heet dat ik letterlijk twee tenen verbrand waar nu dikke blaren onder zitten waarvan er een open is gegaan. Beter dat dit nú gebeurt, op de dag dat ik naar huis ga, want hoe, hóe zou je over die kokende kiezeltjes en dat zinderende zand moeten lopen met brandblaren onder m’n tenen. Het water is gelukkig fan-tas-tisch, dus het maakt helemaal niet uit dat er beneden me niets te zien is op een paar onverstoorbare witte vissen na. Gewoon lekker dobberen en af en toe naar beneden duiken, oppassen dat ik niet onder de overhellende rotsen terecht kom, hier ergens moet een ingang zijn naar een grot, die aan de bovenkant kant een opening heeft, zal ik…? Maar natuurlijk veel te gevaarlijk. Ik hou het hier eigenlijk maar een uurtje uit, dit strand is niet te doen zonder parasol. Ik twijfel of ik nog ergens ga eten maar geen zin meer in.

In het huis heb ik dan ook tijd genoeg om te lanterfanten, op mijn gesteengrilde tenen een dromerig rondje langs de sinaasappelbomen en de rozen te lopen, en de afvalzakjes te verzamelen, koffers in de auto te leggen, kadootjes neer te zetten en een briefje te schrijven met Google Translate, wat ik natuurlijk nog wel even moet corrigeren, want mijn Turks is kennelijk beter dan dat van Google, zie ik met mijn zelfingenomen hoofd. Voor de vrouw van de eigenaar laat ik een tasje van Ayşe achter, met Ayşe’s instagram-naam erbij, misschien dat Ayşe er dan een nieuwe volger bij heeft. Achteraf blijkt dat de twee elkaar al kennen (je verzint het niet), en van beide krijg ik lieve bedankjes.

De eigenaar komt rijkelijk laat naar het huis om de sleutel op te halen met zijn hele familie. Vader, moeder, oom en tante hebben allemaal schoonmaakspullen in de hand waarvan ik denk, ‘die ga je niet nodig hebben’ aangezien ik de helft van het huis niet heb gebruikt en verder zo’n beetje al mijn sporen heb uitgepoetst. Het valt me nu pas op dat alle keren dat hij langs kwam steeds buiten bleef staan en niet het huis met mij inliep en zelfs buiten nog steeds 3 meter afstand bewaarde, ook nu weer, en ineens bedenk ik me dat in de islam een vrouw niet alleen mag zijn met een vreemde man, en ik ga ineens mijn gangen na of ik niet iets ongepasts heb gedaan, ook al heb ik er steeds op gelet niet in mijn bikini te lopen als hij langs kwam om de rozen water te geven. Na allerlei hartelijke woorden van hem en de familie stap ik eindelijk in het donker in de auto. Nu moet ik ‘s nachts naar Antalya rijden, aan de ene kant niet zo fantastisch, maar terwijl ik met ongeveer 70km/u door de bergen rijd over die weg die helemáál geen snelweg is, wat ik had verwacht, ben ik blij dat het donker is zodat ik niet al die afgronden zie waar ik weer langs kom. En ik ben natuurlijk weer véél te vroeg op het vliegveld, ik moet nog zeker 2 uur wachten voordat de incheckbalie ook maar open gaat, my god wat duurt dat lang, ik probeer de tijd maar een beetje te doden met Netflix op de bankjes van een fastfoodketen, waar ook allemaal piloten en stewardessen zitten, sommige slapen met hun hoofd op de tafel. Het is weer gedaan. Ik kan me niet voorstellen hoe snel de tijd is gegaan. See you Turkije, het was me weer een genoegen.