Jen en de kunst van het solo-oponthoud

Om 6:00 gaat de wekker en ik voel nu al dat ik er nog niet klaar voor ben, voor deze vertrekdag. De taxi ook niet, want die appt me dat hij autopech heeft en een andere taxi moet sturen. Ineens op het laatste moment allemaal dingen die in het honderd lopen, maar okee. Ik ben toch verder prima op tijd en knoop een praatje aan met de taxichauffeur die wil weten wat alles in Nederland kost, een appartement, de energierekening, benzine, auto’s, en of je in Nederland makkelijk een baan kan vinden, en wat ik aan deze vakantie uitgeef. Hij is net getrouwd en naar een nieuw appartement verhuisd dat twee keer zo duur is als zijn oude. Ik kijk naar buiten en als ik door het drukke verkeer heen naar de voorbijvliegende wijken kijk, zelfs deze buitenwijken, denk ik, “Shit, ik ben nog helemáál niet klaar met Istanbul! Ik moet gewoon meer tijd hebben, meer in het ritme komen, meer rust nemen en niet tien dingen op een dag willen doen!” Elif waarschuwde me er ook al voor. Plan niet twee dingen op een dag, want je bent helemaal kapot. Maar dat is nu te laat, ik ben al weer op weg naar de uitgang.

Op Antalya vind ik met gemak mijn auto, en ik krijg een gratis upgrade naar een automaat, die ik niet had besteld omdat ik weer te krenterig was maar wel heel graag eigelijk wilde hebben, dus dat is weer een meevaller. Het is trouwens een gloepend nieuwe Renault Clio met maar 480km op de teller dus de lat ligt weer hoog. Ik kan nu meteen naar het hotel rijden, of ik kan de andere kant op naar Aspendos, wat niet op mijn lijstje favorieten stond, maar met mijn domme hoofd denk ik “Ach, het is pas 13:30”, en ik doe het tòch, en het is natuurlijk uiteindelijk wel een uur rijden, en er komen ook net twee touringcars binnen dus ik zie het al weer aan komen. Tja, Aspendos, wat moet je ervan zeggen. Nou in elk geval dat het een van de minst charmante antieke steden is die ik heb bezocht, weliswaar met een van de grootste theaters (inderdaad iets van 50 rijen, met een galerij erop, ik klim met mijn hoogtevrees helemaal naar boven), die ook nog steeds wordt gebruikt voor concerten en dergelijke, maar verder echt kompleet is afgeragd. By the way, het is dus warm, heul warm, en als vanouds loop ik dus nog in een spijkerbroek bij 33 graden. Gelukkig kan ik mijn Jaffa-hoed uit de koffer vissen voordat ik die berg op loop naar de acropolis, maar daar aangekomen, tja, het doet me allemaal niet zoveel. Dat is deels de vermoeidheid en snakken naar een douche, maar ook dat er geen marmer, geen beeldhouwwerk, geen teksten te zien zijn. Het enige dat ik interessant vind, is waar de enorme stenen van zijn gemaakt waar de gebouwen mee zijn opgetrokken. Het lijken wel betonblokken, maar van heel grof beton met grote kiezels erin, en de vraag hoe ze in die tijd dit soort blokken hebben kunnen maken die na 2000 jaar nog overeind staan. Volgens mij gebruikten de romeinen ook een soort grof cement, maar niet in pre-gefabriceerde blokken zover ik weet. Dus ik doe het verplichte rondje waarbij ik een aantal dingen oversla en begeef me naar de uitgang. Er staat een fotograaf en een Engelse vrouw met een knalgroene papegaai op haar schouder te poseren. Ik loop snel voorbij voordat hij me kan aanspreken.

Parkeren zou moeten kunnen op 20 meter van het hotel, maar de straatjes naar het oude deel van Antalya zijn afgesloten met een slagboom, dus mopperend rij ik maar door en bij de eerste de beste otopark rij ik er in. Ja, hier kan hij een nacht blijven staan. In de kofferbak laad ik snel een paar kleren en toiletspullen in mijn handbagagekoffertje. Het hotel is gelukkig dichtbij, en ondanks doolhof loop ik er rechtstreeks naar toe. Het is een werkelijk schattig hotelletje in oude stijl, met een groene tuin met een paar loungebanken en achterin inderdaad een zwembadje. Kennelijk is het vandaag upgrade-dag want ik krijg weer een gratis upgrade, die voor mij niet had gehoeven want ik snak zo naar een douche dat dat voor mij al de minimum vereiste was. De kamer is echt schattig, stenen muren, een schilderij van Istanbul aan de muur, een moderne badkamer en zelfs een strijkplank. Binnen de kortste keren is het een puinhoop maar ik heb lekker gedoucht en een jurkje aangetrokken en kan in de tuin een glas rosé bestellen en even met mijn moeder facetimen.

Ik durf niet in dat jurkje de straat op dus ik schiet toch maar even die spijkerbroek en de zwarte linnen bloes aan, waarmee ik natuurlijk verschrikkelijk overdressed ben op deze warme avond tussen de Engelse toeristen maar het is goed. Het oude deel van Antalya is een beetje dubbel. Kijk je door de neonverlichting heen en schakel je in je hoofd de muziek uit, dan is het echt cute, een klein doolhofje van oude traditionele huizen, zoals het echt moet zijn geweest in heel Turkije voordat de bevolkingsgroei de overhand nam en alles tegen de vlakte ging om ruimte te maken voor de russisch aandoende flatgebouwen van 5-6 verdiepingen. Maar helaas kan ik er naast de keiharde muziek óók niet omheen dat de Engelsen hier alle culinaire originaliteit hebben verkracht, en ik zo’n zin had in iets lekkers Turks, en vis, maar ik zie alleen maar Irish pubs en restaurants met Engelse namen zoals The Crown en Edinburgh. Ook zit alles stampensvol met toeristen, en ik zie alleen maar terrassen die buiten op de stoep staan, en daar ga ik echt niet tussen zitten met m’n laptopje. Gelukkig zie ik door de menigte heen dat het Matcha café ook een binnenplaats heeft en geloof het of niet maar die is dus bijna helemaal leeg. Misschien omdat daar de muziek keihard staat, maar okee, ik heb even niet de luxe om kieskeurig te zijn nu, het is dit of tussen Engelse toeristen zitten. De kaart stelt ook geen ruk voor maar de Aperol spritz maakt veel goed en de rode wijn ook, en zo kan ik even lekker met mijn zus skypen.

Ik zou graag meteen willen gaan slapen maar in de tuin hiernaast is een live traditionele muzikant aan het optreden en ik heb even een flashback naar Istanbul in februari met Nathalie, zelfde verhaal dit. En mijn oordopjes had ik natuurlijk net weer niet meegenomen uit de auto. Dus met aloe-verazalf en een watje maak ik provisorische oordoppen en die werken eigenlijk bestwel goed en ik slaap prima, want helemaal kapot.