Jen en de kunst van het solo-oponthoud

Maandag

Na veel gedelibereer toch maar weer de taxi, elke keer spannend, word je afgezet of niet, dat wil zeggen, wáár word je afgezet, en wat betaal je ervoor. Ik moet eens ophouden met die angstaanjagende recensies op internet te lezen. Hoevaak heb ik niet taxis genomen en hoe vaak is het misgegaan, nul op de duizend keer. Het is warm vandaag en toch heb ik als enige in de stad sandalen aan wat een beetje genant aanvoelt want kennelijk loopt iedereen op sneakers. Afijn, ik heb de afgelopen dagen bijna dagelijks contact gehad met Elif, mijn gids uit 2017 en mijn spirituele zuster, om te kijken of we elkaar kunnen ontmoeten, wat bijna niet leek te gaan lukken want ze was op toernee en vertrekt vandaag met het vliegtuig naar haar apartment in Bodrum. Maar ze logeert bij een vriendin in Bostancı. Ze facetimet me ‘s morgens als ik nog als Toos Makeuploos in mijn pyjama loop, en zij lopen óók nog in hun pyjama, en ze gillen dat ik moet komen voor koffie, ze stuurt een onbegrijpelijke beschrijving van hoe ik daar moet komen met het trammetje, en dan de metro, maar het is nog te vroeg om zin te hebben om dat weer helemaal uit te zoeken, dus taxi. Ik ga douchen en trek zwarte linnen bloes en zwarte linnen broek aan, en ik merk dat ik helemaal ben opgezwollen, dik gezicht, dikke vingers, dikke enkels, de ring die ik gisteren om m’n middelvinger had, past nu met moeite om mijn ringvinger. Bostanci is een nogal afgrijselijke buitenwijk waar werkelijk niets interessants te beleven is, concludeer ik vanuit de taxi. Ik moet uitstappen bij een tankstation en dan een doodlopende straat in en dan iets met een knop en een deur die vanzelf open gaat. Ik zie natuurlijk weer helemaal geen deur en er moet een security guard aan te pas te komen die helemaal weer met me meeloopt wat helemaal niet hoeft, maar ja, die ijzeren verroeste deur blijkt tòch de deur te zijn die ik moest hebben. In appartementenblok (cellenblok wou ik bijna zeggen) D moet ik naar de 7e verdieping, dit doet me trouwens allemaal zo denken aan mijn oostblokappartement in Kazachstan, afijn, ik ben er dan eindelijk, en Elif en ik vliegen elkaar om de hals alsof we elkaar jaren niet hebben gezien, wat natuurlijk letterlijk ook zo is, maar dan ook nog alsof we familie zijn of levenslange vriendinnen, het is gewoon heel gek hoe blij we allebei zijn en ze wil me niet loslaten uit de omhelzing. Met sommige mensen, heel soms, heb je dit gevoel, gewoon ook al zijn ze nog zo anders, hoe Elif is, zo uitbundig en extrovert, ze houdt van zingen en veel mensen om zich hen, terwijl ik zo’n beetje een bastion van alleenheid ben en nog niet dood gevonden wil worden bij een concert, behalve dan klassiek waar je stil in je stoel mag blijven zitten, en zelfs het opstaan bij het eindapplaus is me eigenlijk al teveel. Samen met haar vriendin Jade zitten we in de keuken, Jade heeft een uitgebreide lunch voor me neergezet, “You have to eat it all, I instist!”, tomaten, olijven, meloen, brood, koffie en thee, iets van honing met pindakaas, walnoten, een omelet en een schaaltje vers gesneden peterselie erbij. Zelfs de kat accepteert me en komt langs mijn benen kroelen. We praten over van alles wat de laatste jaren is gebeurd, dat ze net als ik aan de kant is gezet door haar vriend, en ook dat ze vanwege de pandemie haar appartement heeft moeten onderverhuren aan Iraniërs om rond te komen, en nu een appartementje van 45m2 huurt in Bodrum, en in de winter een paar maanden bij haar moeder in Bursa verblijft omdat ze geen verwarming heeft. Ik moet absoluut later in mijn reis naar Bodrum komen en ze accepteert geen nee! Het is heerlijk om daar zo te zitten kletsen met deze twee prachtige vrouwen. Jade vindt het fantastisch dat ik alleen reis, dat doet zij ook af en toe, en zo heeft ze in Rome via Tinder wat ze ‘echt maar één keer uit nieuwsgierigheid probeerde’, twee jaar geleden haar huidige vriend Gianni opgeduikeld. De tijd gaat veel te snel voorbij. Elif rijdt met mij mee in de taxi terug naar Kadıköy. “Istanbul makes me so tired”, zegt ze. “I see the crowds now and see what they did to the Aya Sofia, it’s just terrible, I can’t imagine how I managed all these years”. Halverwege stapt ze uit om de bus naar Sabiha te nemen. We omhelzen elkaar strak, kussen elkaar op de wang en beloven in touch te blijven. Misschien ontmoeten we elkaar nog deze reis, misschien ergens halverwege in Marmaris, misschien rijd ik toch nog wel een dagje naar Bodrum.

Op weg naar huis winkel ik nog wat en haal ik een pide voor het avondeten. Bij het koffiezaakje op de hoek ga ik zitten voor koffie, ik had eigenlijk wel een cocktail gewild maar alles is zo druk overal en ik ben te moe om er naar op zoek te gaan. Ik probeer via airdrop foto’s van mijn telefoon naar mijn iPad te sturen maar het lukt niet. Het hele internetgebeuren is trouwens een drama met al die verschillende instellingen. Ik heb dus 3G van thuis, maar die heb ik uitgeschakeld omdat ik nu gebruik maak van eSim, dat is alleen data dus gewoon bellen kan ik niet. Alleen voor airdrop heb je wifi nodig, die heb ik óók nog, op een los apparaatje dat ik nog had van de vorige keer waar nog bijna een Gb op stond. Apparaatje weer aan zetten, wachten op verbinding, airdrop doet het nog steeds niet. Kan ook aan mijn toetsenbord liggen, dus bluetoothverbinding met toetsenbord weer uit, en bluetooth aan en uitzetten. Nog steeds geen airdrop mogelijk. Ik vraag de wificode van het café en verbind daarmee, maar niks. Helemaal nerveus word ik van dit gehannes. Dan maar een blog zonder foto’s.

Als ik thuiskom blijkt mijn hele zwarte outfit onder de rood-witte kattenharen te zitten, die ik er met geen mogelijkheid af krijg. Nu moet ik dus ook nog op zoek naar een rol inpaktape ofzoiets.