Als we in het transferbusje van het vliegveld terug naar Kadıköy zitten, zegt Osman, die schuin voor me zit, tegen me: “You are very quiet Zjenneke, people don’t know where you are, you should sometimes make noise”. “You mean like you?”, zeg ik tegen hem, waar hij hartelijk om moet lachen, omdat hij nou juist de meest beschaafde en bescheiden man van het hele stel is. We nemen allemaal ontzettend hartelijk afscheid van elkaar en ik ben oprecht dankbaar dat ik in deze groep verbleef, want ik mag dan niet van groepen houden, ik hou wel van mensen, en wat een prachtige verrassing was dit weer. Zoals mijn gids in Istanbul Elif al zei, “Waarschijnlijk allemaal boeiende mensen met dezelfde interesses als jij.”
Om twaalf uur kom ik pas thuis. Ik sleep het matras terug van het balkon naar het bed en ga meteen slapen.
De volgende dag moet ik om 13:00 in Nişantaşı zijn, de chique winkelbuurt van Istanbul, waar zich de studio bevindt van Görkem, een tattoo artist. Ja, ik heb lang getwijfeld of ik dit wel in dit blog moet zetten, want nogal persoonlijk, en wat moet men daarvan denken, en het klinkt zo ontzettend mlc, maar zo voel ik het helemaal niet, en trouwens mijn vriendinnen zeiden laatst dat je helemaal nooit te oud voor bent voor zoiets, wat een onzin! En wat zal mijn moeder ervan denken, bij dezen: sorry mam, ik heb dus nóg een tatoeage.
Waarom een nieuwe tattoo. Dit alleen reizen heeft de afgelopen vier jaar ontzettend veel met me gedaan, los van de indrukken die ik van dit land heb gekregen en die me maar blijven boeien, ook persoonlijk ben ik mezelf goed tegengekomen. Alleen reizen dwingt je ook na te denken over wat je zelf eigenlijk wilt, want er is niemand om je achter te verschuilen en niemand aan wie de te maken keuzes uit handen handen geeft. En daarmee heeft het me ook geleerd dat het okee is, het is allemaal okee, dit. Je kan het niet altijd kríjgen zoals je wilt, maar ook dat is okee. Het werd een olijftak, voor mij symbolisch voor het goede leven al sinds de oudheid (die op deze reizen ook steeds een grote rol heeft gespeeld), ook symbolisch voor Turkije, symbolisch voor vrede en voorspoed, symbolisch voor vernieuwing, affijn ik kan me geen beter beeld voorstellen bij deze periode in mijn leven. Niet dat het allemaal vrede en voorspoed is geweest, maar dat terzijde. En nee, dan hoef je dat nog niet gelijk op je lijf te laten tatoeëren, dat klopt, maar zeg nou zelf, een tattoo uit Istanbul, dat is gewoon toch leuk. Zo ijdel ben ik dan ook wel weer. Nou zeg dàt dan. Jajaaaa, okee. “Een tatoeage in Turkije, is dat wel veilig?” Hoor ik je denken. of anders wel “Heb je een gaatje in je hoofd Jenneke”. (Ja, geef het maar toe.) Nou, zoals ik al zei werkt alles hier net als in Nederland. Hier willen mensen óók niet dood. En hier zijn óók ziekenhuizen die werken in de hoogste standaard, en hier zijn óók allerlei soorten kapsalons en mani/pedi’s die allemaal verschillen in prijs en kwaliteit, net als in Nederland, daarom heb ik natuurlijk wel wat vooronderzoek gedaan om er zeker van te zijn dat ik niet in één of ander onhygiënisch slecht verlicht souterrain terechtkom. Foto’s gecheckt op instagram en wat ook helpt is dat dit de duurste buurt van Istanbul is, de studio ligt pal aan de Champs-Elysées zegmaar, en voor Turkse begrippen betaal ik er een vermogen voor, dus ik heb er vertrouwen in.
Bijna had ik hem trouwens helemáál niet gehad.
Ik heb een redelijk rustige ochtend en vertrek om 11:00 uur, wat genoeg moet zijn om aan de overkant te komen. Dit is voorlopig weer de laatste keer dat ik met de heerlijke vapur naar de Europese kant ga, maar ik denk er nauwelijks aan.
Ik lijk trouwens wel gek, net terug uit het oosten en nog geen dag rust, maar ja, ik heb maar twee weken waar ik alles in moet proppen, dus.
Osman had uitgebreid uitgelegd hoe ik in Nişantaşı moet komen, zó uitgebreid dat hij er twintig minuten over deed en ik alles dus al weer vergat, en ik hoef ook eigenlijk geen uitleg want ik weet prima hoe ik ergens moet komen. Het enige wat ik onthouden had, was dat ik van de vapur afkomend op Beşiktaş rechtsaf moet naar de dolmuşes, maar dat blijkt na een kwartier lopen niet te kloppen, dus steek ik over en neem de bus terug naar Beşiktaş en neem daar toch maar een Uber. Zo kom ik toch uiteindelijk net niet op tijd aan. Ik snak naar een kop koffie en app Görkem dat ik een kwartiertje later ben en installeer me in dezelfde straat voor een koffie. Met veel omhaal krijg ik van verschillende obers allerlei kaarten, maar ik wil alleen maar koffie, en ik weet niet van welke planeet die vandaan moet komen maar het duurt me allemaal veel te lang. Zo heb ik veel te veel tijd om over die tatoeage na te denken, niet dat ik twijfel, want de knoop is doorgehakt, maar ik was er nog niet over uit waar ik hem wil hebben. Uit praktisch oogpunt is het beter om hem op mijn schouderblad te hebben, dan kan ik er bij om hem te verzorgen, want ik ga naar de kust en eigenlijk mag je tien dagen niet zwemmen en in de zon, al heb ik me voorgenomen om die regels toch aan m’n laars te lappen want het komt me niet zo goed uit om niet te zwemmen en niet in de zon te komen als ik een week aan een paradijselijk strand lig zometeen. Ik had ook hiervoor al wat voorwerk gedaan, wondzalf gekocht en chirurgisch afdekfolie en wondspray om te ontsmetten en dergelijke dus we gaan dit gewóón doen.
Intussen hoor ik maar niets van Görkem en begin ik me lichtelijk zorgen te maken. Om 13:15 bel ik aan bij Tatoom Gallery. Ik mag binnenkomen in een strakke industriële designruimte met veel zwart staal en ruw hout. Een hipstermeisje met zwart haar en een strakke pony en een John Lennon brilletje en een iPad onder haar arm verwelkomt me met een blik met iets van verbazing, instinctief weet ik meteen wat er aan de hand is, en helemaal als ik het afsprakenbord zie zonder mijn naam erop.
“I call him” zegt ze, duidelijk verlegen met de situatie. Twee minuten later komt ze terug met de mededeling dat hij wel een afspraak heeft, maar niet met mij. Ik had hem al aan voelen komen. Iets met aanbetaling, waarvan hij had gezegd laat maar zitten omdat moeilijk met Swift codes enzovoorts. Het meisje is er ontzettend ongemakkelijk onder. Kan je morgen terugkomen? Nee, dat kan dus niet want dan vlieg ik naar Dalaman. Zal ik kijken of hij deze afspraak kan verplaatsen? Ik kan dat aanbod natuurlijk aannemen, maar om de een of andere reden wil ik dat niet. Ze doet nog een paar pogingen en gaat zich te buiten aan verontschuldigingen.
Ik loop totaal gedesillusioneerd naar buiten. Ik ben helemaal van het koekje. Heartbroken, zo zou ik het willen omschrijven. Het lijkt wel of ik alles hier veel intenser voel. Of misschien komt het gewoon omdat ik alleen ben en er niemand is om me af te leiden. Ik loop en sla een paar bochten om en loop de Abdi Ipekçi straat in. Escada, Michael Kors, Louis Vuitton. Ik heb het gevoel dat iedereen aan me ziet hoe upset ik ben en verberg me achter mijn zonnebril. Okee, herpakken en nieuw plan maken, nu. Café vinden, koffie bestellen, in de wc kijken of mijn mascara er nog op zit, en dan onder het genot van een latte bedenken waar ik die honderden lira’s die ik nu over heb aan uit ga geven. Ik ga op het Frans uitziende terras van Brasserie Beymen tegenover Louboutin zitten en bestel een koffie. Krijg prompt een sms’je van Ezgi, van Tatoom Gallery. “Please come back Jenneke”, zegt ze, “Other appointment cancelled.” Dolgelukkig zeg ik dat ik er over 20 minuten ben omdat ik net een koffie heb besteld, en zo kan ik even tot bedaren komen.
Twintig minuten later lig ik op mijn buik mijn zonden te overdenken terwijl ik tienduizenden keren gestoken word. Görkem spreekt geen woord maar dan ook geen woord Engels, en kijkt me uit verlegenheid dan ook maar helemaal niet aan, maar ik heb hem duidelijk weten te maken wat ik ongeveer wil, en dat hij geen zwart mag gebruiken, en dat hij verder zelf zijn gang mag gaan. Schouderblad lijkt hem het beste. Ik vind het goed. In het paars schetst hij op mijn huid wat het ongeveer gaat worden. Vind ik het zo goed? Ga je gang jongen. Af en toe vraagt hij half binnensmonds: “Iyi misin?” Dat eruit komt als “Jmsn”, Are you ok? Het heeft iets, om zo iets permanents aan iemand anders over te laten, voor een controlefreak als ik. Over elk detail van deze reis heb ik nagedacht, op het obsessieve af, althans zo moet het overkomen, voor mij is dat de lol van dit alles, omdat die voorbereiding gepaard gaat met je fantasie en je zo, wat er nog komt eigenlijk vooraf al een beetje beleeft, ook al wordt het altijd anders.
Dit wordt ook anders, namelijk ietsje groter dan ik voor ogen had. Maar wat is het mooi geworden. Wat is het precies passend en precies tòch wat uiteindelijk bleek dat ik wilde. Ik ben er echt dolgelukkig mee, ik vraag of hij er ook mutlu mee is, als hij er blij mee is, dan ben ik er ook blij mee. Er kan zowaar een glimlachje vanaf bij Görkem. Spul wordt afgeplakt en ik mag vertrekken.
Ik ben ketskapot van deze emotionele rollercoaster van vandaag als ik rond 16:00 uur terug ga lopen naar de iskele. Het is naar beneden en ik kan door het park lopen, het licht is zo prachtig, en ik wil weer niet weg uit Istanbul. Er is nog zoveel te doen. Steeds als ik ergens kom, lijkt de plaats in tientallen stukjes uit elkaar te vallen die allemaal moeten worden beleefd.
En passant check ik alvast even in voor morgen. Voor het eerst in mijn leven vlieg ik dat stukje naar Dalaman business class, omdat dat schandelig betaalbaar is met mijn European privilege en ik het gewoon een keer wilde meemaken. Vlakbij de iskele staat een man met een karretje granaatappels uit te persen. Dat lijkt me nou precies wat ik nodig heb op dit moment. Prompt loop ik ook nog de verkeerde kant op maar dat is niet erg, want verderop is nog een iskele, alleen blijkt die gesloten, dus ik steek wederom de straat over en neem de tram naar Eminönü en vandaar de boot naar Kadıköy.
Alles moet ik nog doen in huis, inclusief pakken, maar morgen hoef ik pas om 11:00 uur weg dus ik doe het rustig aan. Ik wil niet meer buiten eten want dan moet ik mezelf weer helemaal optuigen, dus pijama aan en een glas wijn en brood met kaas en eventjes op die heerlijke kolossale bank en dan schrijven op het balkon.
Jen en de kunst van het solo-oponthoud 