Het is de laatste dag en ik ben helemaal van slag. Ik wil niet weg uit het apartement, uit Istanbul, moet ook nog zo ontzettend veel inpakken, en weet van gekkigheid niet wat ik moet doen vandaag. De bouwvakkers in het appartement naast mij, tussen dit appartement en de zee zegmaar, zijn vandaag weer begonnen en zijn bezig een muur op te trekken van gasbetonblokken. Er komt geen balkon, maar een erker, omdat nieuwe balkons bouwen met het oog op eventuele aardbevingen zijn verboden (groter instortingsgevaar? Ik weet het niet). Langzaam maar zeker verdwijnt de Bosporus uit het zicht. Ik vind het oprecht zielig voor de eigenaar. Het begint hard te regenen.

Ik rommel wat in het rond, doe een halfslachtige poging om mijn koffer te organiseren en ga uiteindelijk naar buiten. Probeer wat kadootjes te kopen, maar het lukt niet echt. Ik loop een beetje met mijn ziel onder mijn arm. Afscheid nemen van Istanbul is heel erg moeilijk. Ik ga ergens zitten om koffie te drinken, Pikap heet het, koffie, thee en bloemen. Logisch. Op de stoel naast me ligt een poes te slapen. Aan het tafeltje hiernaast zitten een jongen en meisje te kletsen, het meisje klinkt een beetje schaapachtig. Ik ga straks maar even bij Iskender kebapci eten. Of Çiya. Ik kan maar niet besluiten.

De eigenaar van het appartement vraagt of ik de sleutels langs wil brengen. Alleen met de Uber kan ik niet een detour nemen. Het irriteert me lichtelijk dat hij niet gewoon die sleutels op komt halen. Er volgt een onbegrijpelijke beschrijving van waar de sleutels heen moeten, een puntje op Google Maps, ik vraag om het adres, maar dat krijg ik niet. Ik mag het ook bij zijn market afgeven, just one street below RHS. Geen idee wat dat betekent. Right hand side. Right hand side van wàt? Hij stuurt me een screenshot van twee straten op Google Maps, waar verder niets op staat en waar ik nog niet wijzer van word. Ik begrijp er helemaal niets meer van en waarom komt hij gewoon zelf die sleutel niet ophalen? Ik ga toch niet de halve wijk door schleppen met die koffer. Na veel heen en weer gedelibereer denk ik het zaakje te hebben gevonden waar de sleutel heen moet, of besluit ik eigenlijk gewoon dat daar de sleutel heen gaat, en dan moet hij hem daar maar ophalen. Het is goed hoor.

Na mijn koffie loop ik richting Çiya, maar ik raak de weg kwijt en kom uiteindelijk toch bij Iskender Iskenderoğlu terecht. Ik voel me onrustig en ik eet in recordtijd die heerlijke iskender kebap op, het enige gerecht dat ze hier hebben, met ayran en water. Ik wil eigenlijk alleen nog maar terug naar het appartment, de laatste wijn opdrinken en mijn koffer pakken. Ik ben zo verdrietig, ik wil nu zo snel mogelijk weg.

Als ik thuis kom is ook het raampje in de keuken, het enige kleine raampje dat in dit gedeelte van de kamer nog daglicht doorliet, dichtgemetseld.