Jen en de kunst van het solo-oponthoud

Ik weet het niet. Ik hoef niets te verzinnen, al heb ik wel steeds het gevoel dat ik iets moet verzinnen, vooral om mijn familie en vrienden te laten ophouden met vragen stellen, of zorgen maken. Ja, er gebeuren vreselijke dingen. Overal gebeuren vreselijke dingen. Moet ik daarom niet meer gaan? En die andere mensen dan, die dat ook allemaal niet willen? Kan ik opgepakt worden? Betrokken raken bij een bomaanslag? Geweldadigheden? Ja, maar het is allemaal zo onwaarschijnlijk. Ik maak me nog het meeste zorgen om een lekke band.
Er is in elk geval nu bijna geen sprake meer van dat ik niet weer ga, of er moet op het allerlaatste moment iets ergs gebeuren. Ik weet ook al bijna precies wat ik wil gaan doen en waar ik heen wil en daar is niet aan te tornen. De eerste week naar de streek Diyarbakır-Bitlis-Hasankeyf-Midyat-misschien Mardin. De tweede periode een zalige week in Istanbul. De derde week helemaal niets doen op het strand (maar natuurlijk toch wat rondrijden). De eerste week heeft me de laatste maanden de meeste hoofdbrekens bezorgd. Moet ik de problemen nu wel opzoeken? Maar tegenover elk tegenargument dat in me opkwam, stond meteen een nuchter antwoord. Wie zegt dat er problemen zijn? “Bitlis? Wat moet je nou in Bitlis? Er is niks in Bitlis”, zei een Turkse jongen tegen me. En: “Ze zijn daar niet gewend aan toeristen, en zeker niet aan alleen reizende blonde Nederlandse vrouwen. En dan ook nog tijdens de ramadan.” Maar er is dus wèl iets in Bitlis. Er wonen toch mensen? En er is Armeense architectuur en een groot kasteel op een berg, en het is vlak bij het El Aman Hani uit de 16e eeuw en op traditioneel Turkse wijze restauratief vernacheld. En ik ben geen toerist. Tenminste niet en die geïnteresseerd is in zaken waarvan anderen vinden dat toeristen die interessant moeten vinden. Ik wil me gewoon tussen de normale mensen begeven, tussen de gewoonheid van alledag, tussen de lelijkheid en de schoonheid van alledag. Boodschappen doen en koffie drinken en ’s avonds op tijd naar bed. En hoe kan ik zo vaak in Turkije zijn geweest zonder in het Koerdische gedeelte te zijn geweest? Ik moet ook wat Koerdische woorden gaan leren trouwens. Rojbaş!